EERSTE LEZING: Jona 2,2-11
Jona bidt vanuit de buik van een grote vis tot God. Hij roept God om hulp, erkent zijn afhankelijkheid en dankt Hem voor zijn redding. De lezing gaat over berouw, vertrouwen op God en Gods bevrijdende kracht in moeilijke situaties.

TWEEDE LEZING: Romeinen 9,1-5
De lezing gaat over Paulus’ diepe verdriet dat veel Israëlieten Jezus niet erkennen als de Messias. Hij benadrukt zijn liefde voor zijn volk en noemt de bijzondere voorrechten die Israël van God heeft ontvangen, waaronder het verbond, de wet, de beloften en de afkomst van Christus.

EVANGELIE: Mattheüs 14,22-33
De lezing beschrijft hoe Jezus over het water loopt naar zijn discipelen tijdens een storm. Petrus stapt op Jezus’ uitnodiging ook uit de boot, maar begint te zinken door zijn twijfel. De lezing gaat over geloof, vertrouwen op Jezus en Gods hulp in moeilijke omstandigheden.

De leerlingen zijn op het meer. Het is nacht. Duisternis rondom. Ze hebben ook nog eens tegenwind. Ze zitten lelijk in het schip. Aan het einde van de nachtdienst komt er iemand op hen toe, lopend over het water. Een spookverschijning? De angst slaat om hun hart. Maar het is Jezus, die hen geruststelt: wees niet bang, ik ben het.
Van alle verhalen in het evangelie is dit verhaal misschien wel het beste duidelijk maakt wat geloven eigenlijk is. Geloven is vertrouwen. Geloven is, de angst overwinnen en je aan Jezus, aan de goede krachten, geloven is jezelf aan het leven toevertrouwen.
Petrus staat in het evangelie bijna altijd model voor de kerk. Zijn halfslachtigheid, zijn heen en weer tussen vertrouwen en angst, is als het ware een spiegel voor hoe wij zelf zijn, als geloofsgemeenschap maar ook als individuele gelovigen, of twijfelaars, of zoekers. Het ene moment zijn we vol enthousiasme en innerlijke overtuiging – je stapt uit de boot het water op; het volgende moment zijn we onzeker en bezorgd en onder de indruk van de uiterlijke omstandigheden.
We zijn gewend om dit wonderverhalen te noemen. Maar dan moet je wel goed begrijpen wat nu eigenlijk het wonder is. Dat is niet in de eerste plaats, dat Jezus over het water loopt. Het echte wonder is, dat wij over het water kunnen lopen; dat wij onze angsten kunnen overwinnen en onze twijfels achter ons kunnen laten. Het wonder is dat wij mensen kunnen worden, die zich ondanks alles aan het leven durven toevertrouwen.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

EERSTE LEZING: Ezechiël 39,21-29
TWEEDE LEZING: 1 Petrus 4,12-19
EVANGELIE: Johannes 17,1-13

Het was een spannende dag. Ze had er geweldig tegen opgezien. Tegen de operatie die ze moest ondergaan. Wat zouden ze allemaal vinden? Zou de operatie slagen? Hoe zou ze er doorheen komen? Hoe lang zou ze nodig hebben om te herstellen? Vragen die door haar hoofd maalden. En vooral: zou het met de kinderen allemaal goed gaan, nu ze enige tijd niet thuis zou zijn? Toen ze haar naar de operatiekamer brachten, herinnerde zij zich ineens wat een goede vriendin tegen haar gezegd had. De dag voor de operatie was ze nog even bij haar gekomen. Ze had gezegd: ik zal op het moment van de operatie voor je bidden. En het was net alsof er een last van haar schouders viel. Ik ben in goede handen! Er wordt voor mij gebeden!

Soms kan dat je bemoedigen, te weten dat er mensen zijn die voor je bidden! Als er zorgen zijn op je werk of met je gezondheid. Als er problemen zijn op school met een van je kinderen of zorgen in je huwelijk. Dat er dan mensen zijn die heel concreet aan je denken in hun gebed. Mensen waarvan je weet: zij zoeken het aangezicht van God voor mij.

Jezus bidt voor de leerlingen omdat zij in de wereld achterblijven. In de wereld bevindt zich namelijk hun werkterrein. Daar voltrekt zich hun missie. Onder de mensen. Op al die plekken waar ook tegenkrachten zijn, waar gebrokenheid is, waar zoveel door de zonde kapot is gemaakt. Daar, op die plek!

Laten we steeds weer beseffen dat er op ons leven een roeping rust. Na de viering van vandaag worden we weer uitgezonden. Een week ligt voor ons. Waar bent u deze week? Er zijn misschien handen, die alleen u kunt vasthouden. Oren die wachten op een woord van jou. Noden waarin alleen u kunt voorzien. Deuren die alleen voor jou opengaan. Een vriend of vriendin, een van je buren of collega’s, voor wie alleen jij iets kunt doen. Dat is de plek om te dienen, om de liefde van Christus handen en voeten te geven.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

EERSTE LEZING: Jesaja 43,1-12
TWEEDE LEZING: 1 Petrus 1,17-23
EVANGELIE: Johannes 21,1-14

Twee leerlingen van Jezus lopen een hele dag samen op met een onbekende man en pas tijdens de maaltijd, in het simpele gebaar van het breken van het brood, herkennen ze in hem ineens Jezus, de opgestane Heer. Vandaag horen we een van de andere verschijningsverhalen. Op het strand, bij een houtvuurtje, herkennen de leerlingen Jezus, levend en nabij. Ook in ons verhaal licht in het heel gewone iets bijzonders op. Na de prachtige jaren die ze met Jezus samen hebben doorgebracht en na de enerverende, treurige gebeurtenissen rond zijn dood, zijn ze weer thuis: Petrus en de andere leerlingen, terug in Galilea. En het leven gaat door, heel gewoon.

Ook al gebeuren de meest vreselijke dingen, het wordt toch tijd om een hapje te eten, tijd om naar bed te gaan en weer op te staan, om je aan te kleden en aan het werk te gaan. Zo gaat dat, en dat is niet alleen na iets treurigs trouwens. Ook na een feest moet gewoon de afwas weer gedaan worden. Het gewone leven en het trouw ter hand nemen van alles dat moet gebeuren, dat kan op zulke momenten echt een zegen zijn. Daarom is het mooi dat Petrus zegt: Ik ga vissen. De anderen gaan met hem mee. Even kun je het idee hebben dat er niets gebeurd is. Het is alsof de tijd heeft stil gestaan want het is precies zoals voor hun eerste ontmoeting met Jezus, daar aan het meer. Ze pakken de draad van hun leven weer op.

Het is niet Petrus die de vreemdeling herkent, maar een andere leerling, die helemaal niet bij naam genoemd wordt. Van hem wordt alleen gezegd dat Jezus van hem hield. Ik denk dat Jezus van al zijn leerlingen hield, maar kennelijk was deze leerling iemand die dat ook echt kon ontvangen. Hij kon zich helemaal laten liefhebben. Hij kon de liefde van Jezus toelaten en dan word je zelf ook liefde. En ik stel me voor dat terwijl Petrus en die anderen druk aan het werk zijn, deze leerling een beetje dromerig voor zich uit zit te kijken. Hij kijkt met de ogen van zijn hart en ziet dat er iets bijzonders aan de hand is. Je zou kunnen zeggen dat deze leerling staat voor een andere kant in ons, die we ook allemaal wel hebben. De kant van lang en liefdevol kijken naar wat er is. De diepte peilen, je verwonderen, de kostbaarheid, de liefde van God ontdekken. Ook dat hebben we allemaal, maar in de drukte van het doen komt die kant van ons wel eens in het gedrang.

Vandaag horen we dat geven en ontvangen in elkaar overgaan. Je ontvangt een paar visjes en je legt er een paar visjes bij. Dat is de eenvoud van het delen. En zulke momenten kun je God heel dichtbij voelen. Iets van Gods liefde breekt door in je leven. De leerlingen durven niet te vragen aan de vreemdeling: Bent u het, Jezus? Maar ze weten het. Ook dat is eigenlijk zo herkenbaar. Als je zo’n kostbaar moment van ontroering, van diepte, van liefde ervaart, dan weet je het met al je vezels.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

De viering op Witte Donderdag 2 april om 19.30 uur wordt gehouden in het Stiltecentrum in plaats van in de Theaterzaal.
De reden hiervan is dat de Theaterzaal de hele dag 2 april door Mediant is verhuurd aan een gezelschap van ongeveer 200 personen. Dit is abusievelijk al een jaar geleden gebeurd en is niet meer terug te draaien. Dit is de eerste keer dat dit ons gebeurt en er zijn afspraken gemaakt om zoiets in de toekomst te voorkomen.

Met vriendelijke groet,
Albert Fransen namens de ORH 

Vijfde zondag van de veertigdagentijd

EERSTE LEZING: Ezechiël 37,1-14
TWEEDE LEZING: Romeinen 8,8-11
EVANGELIE: Mattheus 14,13-24

Jezus zoekt de stilte. Hij wil alleen zijn. Hij is in rouw om de dood van Johannes, zijn voorloper. Maar als Jezus op een eenzame plaats is aangekomen dan komen ook daar veel mensen naar Hem toe. Ze zoeken Hem. Ze verwachten dat Hij hen helpt. Jezus schakelt zijn leerlingen in: geven jullie hun maar te eten.

Vandaag komen er ook veel mensen naar ons toe. Vluchtelingen bijvoorbeeld. Hoe reageren wij als leerlingen van Jezus? Hoe schakelt Jezus ons vandaag in? Jezus geeft zijn leerlingen de opdracht: wat Ik jullie geef, dat moeten jullie aan de mensen uitdelen. Wat betekent dat voor ons als zijn leerlingen?

Stel je voor: je bent op het strand. Je bent net aangekomen met een bootje. Maar dan gebeurt dit: vijfduizend mannen én ook veel vrouwen en kinderen komen naar je toe. Ze hebben een lange tijd gelopen. Ze zijn vermoeid. Innerlijk gewond. Eenzaam. Ze hebben zieke mensen bij zich. Ze zoeken jou. Ze verwachten van jou dat jij hen helpt. Dat je hun zieken beter maakt.

Ze komen allemaal met hun eigen geschiedenis. Kun jij iets voor hen betekenen? Je ziet het verlangen in hun ogen. Ze verwachten dat jij hun nood in elk geval iets kunt verlichten. Jij wou graag alleen zijn. Je had zelf net iets ergs meegemaakt. Je hebt wel even genoeg aan je eigen rouw. Maar je ziet de ogen van de mensen. Je kijkt hen in de ogen. En je kunt het niet over je hart krijgen om hen weg te sturen zonder hen te helpen. Je helpt hen waar je kunt.

Jij bent niet Jezus, de Zoon van God. Jij kunt niet met één woord hun zieken beter maken. Of aan hen hun doden teruggeven. Jij kunt niet van vijf broden en twee vissen meer dan 500 mensen eten geven. Maar je doet wel wat je kan. Je schakelt hulptroepen in. Je ondersteunt of je werkt mee aan inzamelingsacties. Je leeft mee. Je bent er. Je merkt dat ze dat al enorm waarderen: dat er iemand voor hen is. Dat iemand hen ziet. Dat iemand op hen betrokken is. Dat hebben ze al zolang gemist. Je doet wat jij kan om hun nood lichter te maken. Je helpt hen op weg naar een betere toekomst.

Jezus zal ook jou erop uitsturen. Hij zal zeggen: zie je al die mensen met hun diepe, diepe verlangens? Zie jij wat zij het hardst nodig hebben? Jij weet dat, omdat jij dat ook bij jouzelf hebt gezien! En daarom: Ik stuur jou. Ga er op uit. En alles wat je van mij hebt gekregen, deel dat aan anderen uit.

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.

Derde zondag veertigdagentijd

EERSTE LEZING: Exodus 17,1-7
TWEEDE LEZING: 1 Korintiërs 10,1-13
EVANGELIE: Lucas 19,1-10

Bij Lucas kom je Jezus steeds aan tafel tegen: dat is de plek waar Jezus zich met mensen verbindt. In het verhaal van vandaag gaat Jezus nog een stapje verder: hij nodigt niet alleen zichzelf uit voor de maaltijd, maar komt ook direct logeren.

Logeren is niet zomaar iets, dat doe je niet met iedereen. Als je bij elkaar logeert, dan zie je elkaar meer zoals je echt bent. Dan zie je de ander zonder make-up. Dan sta je in je pyjama op elkaar te wachten bij de badkamer om je tanden te poetsen. Dan kun je niet meer verstoppen dat je een ochtendhumeur hebt. Daarom is logeren best intiem: dat doe je over het algemeen met mensen waar je vertrouwd mee bent.

Het Bijbelverhaal van vandaag gaat over Zacheüs, misschien wel de rijkste én meest gehate man van Jericho. Zacheüs was tollenaar, en niet zomaar tollenaar, maar de hoofdtollenaar. Geen enkel kind droomt ervan tollenaar te worden, voor status en aanzien kon je beter een ander beroep kiezen. Maar Zacheüs maalt daar niet om. Het enige wat hem wél interesseert is geld.  Als tollenaar weet je uiteraard precies wie er door je stad trekt, want elke reiziger is kassa. Als Jezus met zijn reisgezelschap Jericho binnenkomt, is Zacheüs dan ook direct op de hoogte. Jezus, daar heeft hij wel eens van gehoord. Schijnt een bijzondere kerel te zijn.

Zacheüs is niet per se op zoek naar Jezus. Hij is nieuwsgierig, niet méér. Hij vindt zijn leven wel prima zo. Nee, veel vrienden heeft hij niet, maar geld maakt veel goed. Zacheüs zoekt Jezus niet – maar Jezus zoekt Zacheüs wel! En dat vind ik mooi: het begint niet met dat jij naar Jezus moet zoeken – Jezus zoekt jou al lang!

Als Zachëus wordt geconfronteerd met Jezus’ overweldigende goedheid, als hij voor het eerst sinds zijn kindertijd ervaart dat iemand hem zoekt, dat iemand moeite voor hem wil doen, dat iemand zich aan hem wil verbinden, dan komt opeens ook het besef binnen dat hij niet langer op de oude voet verder wil. Jezus hoeft helemaal niets te zeggen: opeens voelt Zacheüs zich zó blij en zó geliefd, dat al zijn geld hem gestolen kan worden.

Het kruis is Jezus die tegen jou zegt: ik moet bij jou eten, ik wil bij jou logeren, ik wil bij je zijn, want ik houd zo veel van je, daarom wil ik mij één maken met de rommel in jouw leven: ik wil me aan jou verbinden, bij je blijven. Wat doe jij? Blijf je een toeschouwer, die misschien wel nieuwsgierig is naar Jezus, maar wel graag een beetje afstand houdt, zodat je er eens rustig over kunt nadenken? Blijf je in de boom zitten? Of kom je uit je boom? Verwelkom je Jezus in je huis, en geniet je er steeds weer van en verwonder je je er steeds weer over dat Jezus in jouw leven wil delen?

Voorganger in deze viering is pastor Frank Beuger.